Badania STI i STD w OpenMed Warszawa
Badania w kierunku infekcji przenoszonych drogą płciową pozwalają wykryć zakażenie także wtedy, gdy nie powoduje ono jeszcze żadnych objawów. W diagnostyce wykorzystuje się m.in. testy PCR/NAAT z wymazu lub moczu oraz badania serologiczne z krwi. Rodzaj materiału i zakres testów dobiera się do konkretnego patogenu, miejsca potencjalnej ekspozycji oraz czasu, jaki upłynął od kontaktu seksualnego.
W OpenMed Warszawa możesz skonsultować objawy, ryzykowny kontakt lub nieprawidłowy wynik i ustalić odpowiedni zakres diagnostyki.
Badania STI i STD w Warszawie
Diagnostyka STI może obejmować zarówno pojedynczy test w kierunku konkretnego zakażenia, jak i panel wykrywający jednocześnie kilka patogenów. Przy podejrzeniu zakażeń bakteryjnych i pasożytniczych takich jak Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae czy Trichomonas vaginalis często wykorzystuje się testy molekularne PCR lub inne metody amplifikacji kwasów nukleinowych - NAAT.
Materiałem może być między innymi:
- wymaz z pochwy,
- wymaz z kanału szyjki macicy,
- wymaz z cewki moczowej,
- pierwszy strumień moczu,
- wymaz z gardła,
- wymaz z odbytu.
W przypadku infekcji takich jak HIV, kiła, wirusowe zapalenie wątroby typu B czy C podstawową rolę odgrywają natomiast odpowiednio dobrane badania krwi.
Miejsce pobrania ma znaczenie. Zakażenie rzeżączką lub Chlamydia może występować np. tylko w gardle albo odbycie i jednocześnie nie być obecne w materiale pobranym z dróg moczowo-płciowych. Zakres diagnostyki warto więc dopasować również do rodzaju kontaktu seksualnego.
Lekarze konsultujący infekcje intymne i wyniki badań STI
Samo wykonanie panelu laboratoryjnego nie zawsze odpowiada na pytanie, które badania rzeczywiście są potrzebne i czy wykryty drobnoustrój wymaga leczenia. Podczas konsultacji lekarz może uwzględnić rodzaj kontaktu seksualnego, czas od ekspozycji, występujące objawy, wcześniejsze infekcje oraz zastosowane leczenie. Pozwala to ustalić, czy potrzebne jest badanie pojedynczego patogenu, panel PCR, pobranie materiału z kilku lokalizacji albo rozszerzenie diagnostyki o badania z krwi.
Czym są infekcje przenoszone drogą płciową?
STI - sexually transmitted infections - oznacza infekcje przenoszone przede wszystkim podczas kontaktów seksualnych. Starsze określenie STD - sexually transmitted diseases - odnosi się bardziej do chorób rozwijających się w następstwie zakażenia.
Rozróżnienie ma praktyczne znaczenie. Można być zakażonym i nie mieć żadnych objawów ani rozpoznanej choroby. Dotyczy to szczególnie Chlamydia, rzeżączki, HPV czy części przypadków zakażenia HIV.
Do najczęściej diagnozowanych STI należą m.in.:
- Chlamydia trachomatis,
- Neisseria gonorrhoeae - rzeżączka,
- Trichomonas vaginalis - rzęsistek pochwowy,
- Mycoplasma genitalium,
- Treponema pallidum - kiła,
- HIV,
- HPV,
- HSV - wirus opryszczki,
- HBV - wirus zapalenia wątroby typu B.
Drobnoustroje mogą być przekazywane podczas seksu waginalnego, analnego i oralnego. Niektóre zakażenia mogą również przenosić się poprzez kontakt skóry lub błon śluzowych, krew albo z matki na dziecko.
Kiedy warto wykonać badania w kierunku STI?
Badanie warto wykonać nie tylko wtedy, kiedy pojawią się objawy. Duża część zakażeń przenoszonych drogą płciową może przez dłuższy czas przebiegać bezobjawowo.
Diagnostykę warto rozważyć szczególnie:
- po stosunku bez prezerwatywy z nowym partnerem lub partnerką,
- po pęknięciu albo zsunięciu się prezerwatywy,
- po kontakcie seksualnym z osobą, u której wykryto STI,
- przed rozpoczęciem współżycia bez prezerwatywy w nowym związku,
- przy współżyciu z wieloma partnerami,
- gdy pojawi się nietypowa wydzielina z pochwy lub cewki moczowej,
- przy bólu lub pieczeniu podczas oddawania moczu,
- przy krwawieniu po stosunku lub między miesiączkami,
- przy bólu podbrzusza albo bólu podczas współżycia,
- przy owrzodzeniach, pęcherzykach lub zmianach w okolicy genitaliów,
- w przypadku nawracających stanów zapalnych szyjki macicy lub cewki moczowej.
Badanie jest również uzasadnione, jeśli objawów nie ma, ale doszło do kontaktu mogącego wiązać się z ryzykiem zakażenia.
Chlamydia, rzeżączka i rzęsistkowica - diagnostyka PCR z wymazu
Chlamydia trachomatis jest jedną z najczęstszych bakteryjnych infekcji przenoszonych drogą płciową. U kobiet zakażenie może przebiegać bezobjawowo lub powodować upławy, ból podbrzusza, krwawienie po stosunku i zapalenie szyjki macicy. Nieleczona infekcja może szerzyć się na górny odcinek układu rozrodczego.
Podstawową metodą laboratoryjną wykrywania Chlamydia są obecnie testy molekularne NAAT/PCR. Materiałem u kobiet może być wymaz pochwowy lub z szyjki macicy, a u mężczyzn m.in. pierwszy strumień moczu lub materiał z cewki.
Rzeżączkę wywołuje Neisseria gonorrhoeae. Może powodować ropną wydzielinę, pieczenie podczas oddawania moczu, zapalenie szyjki macicy lub cewki, ale również przebiegać bez objawów. Zakażenie może dotyczyć narządów płciowych, odbytnicy oraz gardła.
Do wykrywania zakażenia wykorzystuje się testy molekularne. W określonych sytuacjach potrzebny jest również posiew w kierunku gonokoków, szczególnie gdy konieczna jest ocena wrażliwości bakterii na antybiotyki.
Rzęsistkowicę wywołuje pasożyt Trichomonas vaginalis. U kobiet może powodować obfite upławy, nieprzyjemny zapach, świąd, pieczenie i podrażnienie pochwy. U mężczyzn zakażenie często nie daje wyraźnych objawów. Test molekularny pozwala wykryć materiał genetyczny pasożyta również przy niewielkiej liczbie drobnoustrojów.
Jakie infekcje wykrywa panel STI?
Zakres panelu zależy od zastosowanego testu. Najmniejsze zestawy mogą obejmować trzy podstawowe patogeny:
- Chlamydia trachomatis,
- Neisseria gonorrhoeae,
- Trichomonas vaginalis.
Rozszerzone panele molekularne mogą dodatkowo uwzględniać np. Mycoplasma genitalium, a niektóre dostępne na rynku zestawy także Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum czy Ureaplasma parvum.
Nie oznacza to jednak, że im większa liczba oznaczeń, tym badanie jest automatycznie lepsze. Szczególnej interpretacji wymagają wyniki dotyczące Ureaplasma spp. i Mycoplasma hominis, ponieważ drobnoustroje te mogą występować w drogach moczowo-płciowych bez powodowania choroby.
Inaczej należy traktować Mycoplasma genitalium, które jest rzeczywistym patogenem przenoszonym drogą płciową i może być przyczyną zapalenia cewki moczowej lub szyjki macicy.
Panel PCR nie obejmuje też automatycznie wszystkich STI. HIV, kiła czy wirusowe zapalenia wątroby wymagają innych metod diagnostycznych.
Badanie pojedynczej infekcji czy panel STI - co wybrać?
Pojedynczy test ma sens, gdy istnieje konkretna przesłanka do sprawdzenia jednego patogenu - np. partner otrzymał dodatni wynik Chlamydia albo lekarz podejrzewa rzeżączkę.
Panel obejmujący kilka infekcji jest szczególnie użyteczny, gdy:
- doszło do kontaktu bez zabezpieczenia i status partnera jest nieznany,
- występują niespecyficzne objawy, które mogą mieć kilka przyczyn,
- doszło do kontaktu z nowym partnerem,
- pacjent chce wykonać szersze badania profilaktyczne,
- wcześniej rozpoznano już jedno STI, ale możliwe jest współistnienie innych zakażeń.
Wykrycie jednej infekcji nie wyklucza obecności drugiej. Przykładowo zakażenia Chlamydia i Neisseria gonorrhoeae mogą współistnieć.
Jednocześnie duży panel obejmujący kilkanaście drobnoustrojów nie zawsze ma przewagę nad celowaną diagnostyką. Wyniki powinny odpowiadać rzeczywistemu ryzyku, objawom i potencjalnym konsekwencjom klinicznym.
Badania STI z wymazu a badania z krwi
Nie istnieje jedno badanie, które wykrywa wszystkie choroby przenoszone drogą płciową.
Z wymazu lub moczu można diagnozować przede wszystkim infekcje dotyczące błon śluzowych dróg moczowo-płciowych, np.:
- Chlamydia trachomatis,
- Neisseria gonorrhoeae,
- Trichomonas vaginalis,
- Mycoplasma genitalium.
W zależności od ryzyka materiał może pochodzić również z gardła lub odbytu.
Z krwi wykonuje się natomiast m.in.:
- testy w kierunku HIV,
- diagnostykę kiły,
- HBsAg i inne badania związane z HBV,
- przeciwciała anty-HCV i dalszą diagnostykę HCV.
Dlatego pełniejszy pakiet badań po potencjalnie ryzykownym kontakcie może wymagać zarówno wymazu lub próbki moczu, jak i pobrania krwi.
Badanie z krwi nie zastępuje PCR na Chlamydia czy rzeżączkę, a prawidłowy wynik PCR z wymazu nie wyklucza HIV ani kiły.
Skąd pobiera się materiał do badania STI?
Miejsce pobrania powinno odpowiadać miejscu potencjalnej infekcji.
U kobiet w diagnostyce Chlamydia i rzeżączki często wykorzystuje się wymaz z pochwy. Materiał może również zostać pobrany z kanału szyjki macicy.
U mężczyzn powszechnie wykorzystywanym materiałem jest pierwszy strumień moczu, czyli pierwsza część oddawanego moczu, a w określonych sytuacjach również wymaz z cewki moczowej.
Po kontaktach oralnych możliwe jest zakażenie gardła, szczególnie Neisseria gonorrhoeae i Chlamydia trachomatis. W takiej sytuacji można pobrać wymaz z gardła.
Po kontaktach analnych materiał może wymagać pobrania z odbytnicy. Zakażenie w tej lokalizacji bywa całkowicie bezobjawowe.
Właśnie dlatego wykonanie wyłącznie wymazu z pochwy albo badania moczu nie zawsze wystarcza po ekspozycji obejmującej kilka różnych rodzajów kontaktu seksualnego.
Jak przygotować się do badania STI z wymazu?
Dokładne przygotowanie zależy od rodzaju materiału i konkretnego testu, jednak przed badaniem z dróg moczowo-płciowych warto zastosować kilka praktycznych zasad.
Przed wymazem zazwyczaj zaleca się:
- przez około 24-48 godzin nie stosować dopochwowych globulek, kremów, żeli ani środków antyseptycznych, chyba że lekarz zaleci inaczej,
- w miarę możliwości zachować około 24-48 godzin przerwy od współżycia,
- nie wykonywać irygacji pochwy,
- poinformować lekarza o niedawno stosowanych antybiotykach.
Przy pobieraniu materiału z cewki moczowej lub badaniu pierwszego strumienia moczu zwykle zaleca się nie oddawać moczu przez około 1-2 godziny przed pobraniem.
Do badania moczu nie pobiera się klasycznego „środkowego strumienia” tak jak przy ogólnym badaniu moczu. W diagnostyce Chlamydia i rzeżączki potrzebna jest pierwsza porcja moczu, ponieważ zawiera materiał wypłukiwany z cewki.
Przy wymazie z gardła lub odbytu obowiązują odrębne zasady zależne od testu używanego przez laboratorium.
Jak przebiega pobranie wymazu u kobiet i mężczyzn?
U kobiety materiał do testu STI może być pobierany wymazówką ze ścian pochwy lub z kanału szyjki macicy. Pobranie z szyjki odbywa się podczas badania z użyciem wziernika. Sama czynność trwa zwykle kilkadziesiąt sekund i nie wymaga znieczulenia.
W zależności od badania możliwe jest pobranie oddzielnych próbek z różnych miejsc, np. z pochwy i gardła albo pochwy i odbytu.
U mężczyzn często zamiast wymazu z cewki wykonuje się badanie pierwszego strumienia moczu. Jeśli konieczne jest pobranie bezpośrednio z cewki, cienką wymazówkę umieszcza się w jej ujściu na krótki czas.
Wymaz z gardła przypomina klasyczne pobranie wykonywane przy infekcjach gardła. Przy wymazie z odbytu materiał zbiera się z błony śluzowej odbytnicy.
Badanie powinno odpowiadać miejscu narażenia - próbka pobrana z jednej lokalizacji nie daje informacji o wszystkich pozostałych.
Objawy, które mogą wskazywać na chorobę przenoszoną drogą płciową
STI mogą powodować bardzo różne dolegliwości. Do częstszych należą:
- nietypowe upławy,
- ropna lub śluzowa wydzielina z cewki moczowej,
- ból i pieczenie podczas oddawania moczu,
- krwawienie między miesiączkami,
- krwawienie po współżyciu,
- ból podbrzusza,
- ból podczas stosunku,
- ból lub obrzęk jąder,
- świąd lub pieczenie okolicy genitaliów,
- owrzodzenia, pęcherzyki lub inne zmiany skórne,
- ból, wydzielina lub krwawienie z odbytu,
- dolegliwości gardła po kontakcie oralnym.
Objawy są niespecyficzne. Podobne dolegliwości mogą występować przy grzybicy pochwy, waginozie bakteryjnej, infekcji dróg moczowych czy podrażnieniu błon śluzowych.
Dlatego sam wygląd wydzieliny lub charakter bólu nie pozwala wiarygodnie określić, czy przyczyną jest Chlamydia, rzeżączka lub inne STI.
Czy warto wykonać badanie STI bez objawów?
Tak. Brak objawów nie oznacza braku zakażenia.
Chlamydioza bardzo często przebiega bezobjawowo. Bezobjawowe mogą być również infekcje rzeżączkowe gardła i odbytu oraz część zakażeń w obrębie narządów płciowych.
To jeden z powodów, dla których STI mogą być przekazywane kolejnym partnerom przez osoby, które nie wiedzą o zakażeniu.
Badanie bez objawów ma szczególny sens po zmianie partnera, seksie bez prezerwatywy, po informacji o zakażeniu u partnera lub przed rezygnacją z zabezpieczenia w stałej relacji.
Nie oznacza to natomiast konieczności rutynowego wykonywania każdego dostępnego testu. Zakres warto dopasować do rzeczywistego ryzyka.
Kiedy wykonać test po ryzykownym kontakcie seksualnym?
Test wykonany zbyt wcześnie może dać wynik ujemny mimo zakażenia. Jest to związane z tzw. oknem diagnostycznym - okresem od zakażenia do momentu, w którym dana metoda jest w stanie wiarygodnie wykryć infekcję.
W praktyce przy badaniach molekularnych w kierunku Chlamydia i rzeżączki często przyjmuje się około 14 dni od kontaktu jako odpowiedni termin badania przesiewowego. Jeżeli wystąpią objawy lub partner ma potwierdzone zakażenie, nie należy jednak czekać dwóch tygodni z konsultacją - lekarz może zalecić wcześniejsze badanie, a następnie jego powtórzenie.
W przypadku HIV termin zależy od zastosowanego testu. Laboratoryjny test IV generacji Ag/Ab z krwi żylnej może wykrywać zakażenie zwykle od około 18 do 45 dni po ekspozycji. Testy oparte wyłącznie na przeciwciałach mają dłuższe okno diagnostyczne.
W diagnostyce kiły przeciwciała również nie pojawiają się natychmiast. Badanie wykonane bardzo wcześnie może wymagać ponownego oznaczenia po kilku tygodniach, a w części sytuacji także po około 3 miesiącach od ekspozycji.
Nie ma więc jednego terminu typu „7 dni po kontakcie”, który byłby właściwy dla całego panelu STI.
Wynik badania STI - kiedy skonsultować się z lekarzem?
Dodatni wynik PCR oznacza wykrycie materiału genetycznego badanego drobnoustroju. Nie powinien być jednak podstawą do samodzielnego wyboru antybiotyku lub leku przeciwpasożytniczego.
Konsultacja jest szczególnie wskazana, gdy:
- wykryto Chlamydia trachomatis,
- wykryto Neisseria gonorrhoeae,
- wykryto Trichomonas vaginalis,
- stwierdzono Mycoplasma genitalium,
- wynik testu na HIV lub kiłę wymaga potwierdzenia,
- występują silne dolegliwości mimo ujemnego panelu,
- zakażenia nawracają,
- pacjentka jest w ciąży,
- jednocześnie występują gorączka i nasilony ból podbrzusza.
Przy rzeżączce dodatkowym problemem jest narastająca oporność Neisseria gonorrhoeae na antybiotyki. W przypadku podejrzenia nieskuteczności leczenia lekarz może zlecić hodowlę i ocenę lekowrażliwości - sam PCR nie pozwala określić, na jakie antybiotyki bakteria jest wrażliwa.
Po rozpoznaniu STI znaczenie ma również diagnostyka partnerów seksualnych. Bez tego może dojść do ponownego zakażenia po zakończonym leczeniu.
Czy partner lub partnerka również powinni wykonać badania?
Przy potwierdzonym zakażeniu Chlamydia, rzeżączką, rzęsistkiem lub innym STI partnerzy seksualni mogą wymagać diagnostyki, a w określonych przypadkach także leczenia.
Ma to znaczenie nawet wtedy, kiedy druga osoba nie ma żadnych objawów. Bezobjawowe zakażenie może utrzymywać się i prowadzić do ponownej transmisji po zakończeniu terapii u jednego z partnerów.
Zakres badań partnera nie musi być identyczny. Zależy m.in. od wykrytego patogenu, rodzaju kontaktów seksualnych oraz lokalizacji potencjalnego zakażenia.
Do czasu zakończenia postępowania zaleconego przez lekarza może być konieczne czasowe powstrzymanie się od współżycia lub konsekwentne stosowanie zabezpieczenia.
Dyskretne i poufne badania STI w OpenMed
Obawy związane z prywatnością nie powinny być przeszkodą w wykonaniu diagnostyki. Informacje dotyczące życia seksualnego, wykonanych badań i wyników stanowią dokumentację medyczną i są objęte tajemnicą medyczną.
Podczas konsultacji warto przekazać lekarzowi informacje mające znaczenie dla wyboru badań - m.in. kiedy doszło do kontaktu, czy był to kontakt waginalny, oralny lub analny oraz czy zastosowano prezerwatywę.
Nie chodzi o ocenę zachowania pacjenta, ale o wybór właściwego materiału. Przykładowo po ekspozycji oralnej potrzebny może być wymaz z gardła, którego standardowe badanie moczu nie zastąpi.
Cena badań STI i panelu PCR
Cena badania zależy przede wszystkim od liczby oznaczanych patogenów i zastosowanej metody diagnostycznej.
Inny koszt będzie miał pojedynczy test PCR w kierunku Chlamydia trachomatis, a inny panel obejmujący jednocześnie np. Chlamydia, Neisseria gonorrhoeae, Trichomonas vaginalis i Mycoplasma genitalium.
Na końcowy zakres diagnostyki wpływają również:
- liczba badanych patogenów,
- liczba miejsc, z których trzeba pobrać materiał,
- konieczność wykonania wymazu z gardła lub odbytu,
- dołączenie badań z krwi w kierunku HIV, kiły czy wirusowych zapaleń wątroby,
- potrzeba wykonania posiewu i antybiogramu np. przy podejrzeniu opornej rzeżączki.
Jeżeli nie wiesz, czy wystarczy pojedynczy test, czy lepszy będzie panel, zakres można ustalić podczas konsultacji. Aktualne ceny poszczególnych badań dostępne są w cenniku OpenMed i w rejestracji placówki.
Badania STI dla par i przed nową relacją
Badania można wykonać również profilaktycznie przed rozpoczęciem współżycia bez prezerwatywy w nowej relacji. Najważniejsze jest wtedy ustalenie, kiedy każdy z partnerów miał ostatni potencjalnie ryzykowny kontakt, ponieważ zbyt wczesny test może przypadać jeszcze w okresie okna diagnostycznego.
W zależności od sytuacji diagnostyka może obejmować:
- Chlamydia i rzeżączkę metodą PCR/NAAT,
- Trichomonas vaginalis,
- w określonych wskazaniach Mycoplasma genitalium,
- HIV,
- kiłę,
- HBV,
- HCV.
Wykonanie dokładnie takiego samego panelu u obu osób nie zawsze jest konieczne - znaczenie mają wcześniejsze kontakty, szczepienie przeciw HBV, objawy oraz dotychczas wykonane badania.
Najczęstsze pytania o badania STI i STD
Tak. Wiele infekcji, w tym Chlamydia i część zakażeń rzeżączką, może przebiegać całkowicie bezobjawowo. Badanie można wykonać profilaktycznie po kontakcie bez zabezpieczenia, zmianie partnera lub przed rozpoczęciem współżycia bez prezerwatywy.
Nie. PCR z wymazu może obejmować kilka najważniejszych patogenów układu moczowo-płciowego, ale nie zastępuje badań z krwi w kierunku np. HIV czy kiły. Zakres konkretnego panelu zawsze trzeba sprawdzić przed wykonaniem badania.
Tak. Zakażenie bardzo często przebiega bezobjawowo, szczególnie u kobiet. Brak bólu, upławów czy pieczenia przy oddawaniu moczu nie wyklucza infekcji.
Nie. Wyraźna ropna wydzielina jest charakterystycznym objawem, szczególnie u części mężczyzn, ale zakażenie może być również skąpoobjawowe albo bezobjawowe. Dotyczy to zwłaszcza infekcji gardła, odbytu oraz części zakażeń u kobiet.
Nie zawsze. Chlamydia lub rzeżączka mogą występować w gardle mimo ujemnego wyniku badania materiału z dróg moczowo-płciowych. Jeżeli ekspozycja dotyczyła gardła, lekarz może zalecić wymaz z tej lokalizacji.
Jeżeli istniało ryzyko zakażenia w odbytnicy, taki wymaz może być wskazany. Standardowy wymaz z pochwy lub badanie moczu nie wyklucza infekcji odbytniczej.
Przy badaniach molekularnych często przyjmuje się około 2 tygodni od potencjalnej ekspozycji jako praktyczny termin badania przesiewowego. W przypadku objawów lub potwierdzonego zakażenia u partnera należy skonsultować się wcześniej - lekarz może wykonać badanie od razu i zdecydować o jego późniejszym powtórzeniu.
To zależy od rodzaju testu. Laboratoryjny test IV generacji antygen/przeciwciała wykonywany z krwi żylnej może zwykle wykryć zakażenie w okresie około 18-45 dni po ekspozycji. Testy oparte wyłącznie na przeciwciałach wymagają dłuższego okresu.
Nie można tego automatycznie założyć. Ureaplasma urealyticum i Ureaplasma parvum mogą kolonizować drogi moczowo-płciowe również u osób bez choroby. Wyniku nie powinno się więc traktować tak samo jak dodatniego testu na Chlamydia lub rzeżączkę ani rozpoczynać leczenia bez oceny klinicznej.
Nie. To różne bakterie o innym znaczeniu klinicznym. Mycoplasma genitalium jest uznanym patogenem przenoszonym drogą płciową i może powodować m.in. zapalenie cewki oraz szyjki macicy. Mycoplasma hominis może natomiast występować w drogach moczowo-płciowych bez powodowania choroby.
Antybiotyk może wpłynąć na wynik badania. Jeżeli leczenie już trwa lub niedawno się zakończyło, należy poinformować o tym lekarza. Nie należy natomiast samodzielnie odstawiać przepisanych leków tylko po to, aby wykonać test.
Nie można tego stwierdzić wyłącznie na podstawie wyniku jednej osoby, jednak partner lub partnerka mogą wymagać badania i w określonych przypadkach leczenia. Ma to znaczenie także przy braku objawów i pomaga ograniczyć ryzyko ponownego zakażenia.
Nie. Panel wykrywa wyłącznie patogeny znajdujące się w jego zakresie i w materiale pobranym z określonego miejsca. Objawy mogą wynikać również z grzybicy, waginozy bakteryjnej, infekcji układu moczowego, podrażnienia lub zakażenia znajdującego się poza zakresem wykonanego testu.
Tak. W przypadku części zakażeń przenoszonych drogą płciową możliwe jest istotne ograniczenie ryzyka zakażenia dzięki odpowiednio dobranej profilaktyce, szczepieniom, regularnym badaniom oraz właściwemu postępowaniu po ekspozycji. W OpenMed zachęcamy do konsultacji z lekarzem chorób zakaźnych, który oceni indywidualne ryzyko, dobierze odpowiedni zakres badań i omówi dostępne możliwości profilaktyki zakażeń przenoszonych drogą płciową. Dostępny jest szeroki zakres szczepień jak i profilaktyka HIV.
